تهران – مترو – ایستگاه صادقیه

تقریبا چند روز قبل از عید از کنار این صندوق رد شدم 5 دقیقه مات و مبهوت با یک بغض غیر قابل وصف به آن نگاه کردم کمک به بیماریهای خاص یا سطل زباله (کارت مترو)

خیلی برایم جالب بود تو این به اصطلاح صندوق باید پول می بود اما به سختی چهار تا پول می دید و همین غالب بودن کارت های باطل شده ذوق رو برای ریختن پول پایین می آورد.

چطور میشود به درد پدر و مادری که بچه ای با بیماری خاص دارند خندید ...

آری به خدا همه آدمهایی که کارت ها را داخل این صندوق می اندازند با این کارشان دارند می خندند اما صدای قهقهه هاشان به گوش خودشان نمی رسد و صدای این خنده ها را فقط آن کسی می شنود که در خانواده اش یک بیمار خاص دارد...

و این درد را عمیق و عمیق و عمیق تر می کند.

از درد سخن گفتن و از درد شنیدن         با مردم بی درد ندانی که چه دردیست

و این افکار دلم آزرده می کرد بعد با خودم می گفتم شاید پیر مردی بی سواد بچه ای شیطون و یا ... این کارت ها را انداخته است ولی از این طرف هم می گویم خانمی که با جیب پر برای خرید به بازار می رود ،ما دانشجو هایی که خیلی هایمان از مترو استفاده می کنیم و خیلی هایی که هم تواناییش را دارند و هم سواد خواندن

 "بنیاد امور بیماریهای خاص " چرا دست تو جیبمان نکردیم که حالا کارت های باطل شده هر روز بیشتر و بیشتر می شود ...

...